|
سروده
هایی
از استاد یوسف کهزاد |
|
1 کابل نازدانه مرا به بزم غـزل های عاشقانه بـبر بــه یــاد کابل زیــبای نازدانـه بـبر
فضای عشق من از توستاره باران است مـــــرا به قصــۀ شبهای جــاودانــه بـــــبر
به تیر مرگ، پروبال مرغکان بستند خـــبر به شــاخۀ عــــریان آشیانه ببر
دلم گرفته زبد مستی شراب امشب مرا به ســــاحل دریای بیکرانه ببر
دلم به یاد تو ، هر شب بهانه میگیرد بیا وخاطره ها رابه یک بهانه بـــــبر
بــــــــــه یــادعشق پری زادگــــان رفته مرا به گوچه های طرب خیز یک ترانه ببر
صـــدای بوسۀ لب های داغ خوبانرا بـــــه گــــوش منتظرنالـــۀ شبانه ببر
خراب ساغر سرشار شعر کهزادم مــــــــرا به میکدۀ شاعر زمانه ببر
2 به یاد یار ودیار
کی فراموش شود، کابل ویرانک ما جــــاده وشهرنو وآن پل لرزانک ما
با رفیقان شــــــب مهتاب زیادم نرود تــا وبــالا شــدن تپـــۀ پغــــمانک ما
دلم از بیوطنی، پشت خودم می سوزد که چه بازیچه شده، خاک غریبانک ما
حرص دنیا چقدر خاطره ها داد به باد جشن آزادی وشب های چراغانک ما
خوش هوا بود به آن شاعرحماسه سرا تخت رستم به سر کوه سمنگانـــک ما
ما به این مردم دنیای گرسنه چه کنیم دسـت هر دزد فتاده، به گریبانک ما
با یکی کاسۀ شوربا ودوسه نان فطیر هرچـه میشد بخدا؛ عزت مهمانک ما
یــاد لاندی پلو وقصه وافسانـــه بخیر پتــــۀ صندلی وکیــــف زمستانک ما
نمک خوان وطن، دیدۀ شان کور کند چــــه بگویم که شکستند نمکدانک ما
فارغ از کینه واز عقده واز درد و الم چقدر لطف وصفابود، به دورانک ما
هـــردم از کوه خرابات صدا بود بلند ازهـــمه نغمه سرایان غزلخوانک ما
دشمنان خاک مرا زیر وزبر کرد،ولی یک دل دوسـت نیــامد به پرسانک ما
میـــله هــــای گل نارنج، زیــادم نرود ســاز وآواز، بـــَــهَر گوشۀ لغمانک ما
موتر وبایسکیل واسپ وکراچی همه سو چه جمع وجوش ، به بازار خیابانک ما
فـــرش از لاله وگل بود ، زخیرات بهار کــوه گک ودره گک ودشت وبیابانک ما
میله هابودبه هرباغ وبه هرعید وبرات قـــــــرغه وبابر واستالف وپروانک ما
من ندانم که در آن آتش بیداد چه سوخت خـــانه وکــــوچه وپسکوچه ودالانک ما
سخن از خـــــــامۀ کهزاد به افسانه کشید غزلش غوره بـــدل ماند، به دیوانک ما
3 دوزخ دنیا
ای وطن ، داغترین دوزخ دنیا شده یی بـــــرسرملت خـــود،خط چلیپا شده یی
تیغ فرزند خودت، سینۀ پاک تودرید زیر پـــــای قدم خویش،تۀ پا شده یی
دامـــن پاک توآلـــــوده به تریاک شده همه مجموم توگشتند که لیلا شــده یی
هرکجا مینگری، نقش ونگارنسب است به تماشای خودت، غرق تماشا شده یی
پاره شد صفحۀتاریخ تو از دست رقیب تنـی ویــــرانه تر ازپیکر بودا شده یی
دوستان جمله زمینای توسیراب شدند تو چرا تشنه تراز ساحل دریاشده یی
دیدۀ از خــــود وبیگانه، قدمگاه توشد باهمه بیکسی ات ، محرم دلها شده یی
بــــعد ازین طاقت فریاد ندارد دل من باخبر باش، که بازیچـــۀ دنیا شده یی
قصۀ عشق تو گرم است، به هر شهر ودیار ای وطن، با توچه گردند که رسوا شده یی
سالها دست نوازش بسرت کس نکشید چقدر پیش خودت بیکس وتنها شده یی
تــو مپنــدار که رفتیـــــم فراموش شدی من فدای سرت ای خاک که بی ما شده یی
***
|
