|
ســال ِچـــنـان ، |
|
شبگیرپولادیان
این
موجـــزارِ تـَـرَفــَه پیوســته
مــی تــرکــد
در کشــتزار ســوختــۀ
مغــزم با
شاخۀ
شکستۀ سرِو سیاه برگ با
شمع نیمردۀ
سرمای زیرِ صفر سال
ِ نوی
سیاه جامۀ سردم
آغاز
می شود . در
ایستگاه
مرکزی شهر گل
میدهند
آتشفشان ِ فشفشه ها سر
میکشند فواره
های
کوچک "شامپاین" رنگین
کمان
قهقه وفریاد. درایستگاه
مرکزی
شهر سال
ِ نـَوَم
، سماجت ِ تنهایی شبی است
آغاز
می شود : با
خنده های
فاحشه های کنارِ راه با
موج
اعتـــیاد روان
بر خط ِ قطــار با
بوسه های
یخ زده بربال ِ بادها این
موجزار
تــَرَقـَــه پیوسته
می
ترکد
در کشتزار ِ سوختۀ مغزم گل
می دهد
شـگوفـۀ آتش سال
نـَوَم،
عجوزۀ چهل سالگی است سال
صلیب
وصاعقه وسرب
سال
ِ درنده گی است عیسای
من پیش
اززمان
ِزادن ِ معهود خویش مصلوب
"جل جتای" مصیبت شده است دراولین
هـزارۀ نوزاد آفتاب دنیای
من ،
به حفرۀ تاریک رفته است سال
حضور ِ
تلخ ِنحوست
سال شکسته گی است آغاز
میکنم سالی
چنان،
چنین ! سرشار
بادسال
ِشما نیز ای
ساکنان ِ
کوچــۀ آواره گی نوشنده
گان ِ
بادۀ تلخ ِ غم ِنوین ! شامپاین
ِ
خون من ارزانی
لبان
شما باد! ای
دوستان ِ
حاشیه های پیاده رو یاران
ِ
ناشناختۀ غربت زمین !
|
