در کوچــه هــای ســرد غربـت

میرویس مــوج

شبانگاهان ،

صدای خامشی

               از کوچه های ســردِ غربت

                             میشود بالا .

وحسرتناک

به گوش پیله گون خوابناکان

                             راه میجوید .

*

تمام شب ،

 سراسر

    کوچــه ها را

                شحنۀ غم

                           گـزمه می گردد ؛

وشلاق عزا دردست

همیشه

       دربِ دل ها را

                  به سختی ، تند می کوبد ،

وفریادش درون کوچـه ها هر لحـظه می پیچـد :

 

- " الا ای ساکنان کوچه های سرد،

      که شب ها گرم افغانید!

      منم بیدار بهر خواب تان تا انتهای شب ،

      منم چابکسوارشب .

      گوارا باد نوش خواب تان در چشم ها جاوید ،

      نه تا فردا، که تا جاوید." 

* 

شباهنگام

تمام خفته گان

            خورشید را

                          در خواب می بینند.

                                               (  پشاور و10 دلو 1370)

                                                به نقل از مجلۀ نقد و آرمان شمارۀ 6