|
ماه زد ه گان |
|
منصور سایل شبـآهنگ
نه به اعجاز باور داشتم نه به جادو اما تو خود نگاه کن اکنون که چگونه و با چه نیرو در شهرستان ها و روستاهای کوچک آن دیار گمگشته ترین غزل را در قصیده ی بلند و پر صلابتی می سرایند آشکار با تنها صله ی از دل و قافیه ی تنگ ِ دمشق در قحط سالی چنین روزگار
این ستاره گان ِ جوان دور ِ درخشان لاژورد ِ زمین در طواف اند زانو زده گا ن ِ قبله ی بی تقلب ِ قلب اند این سمندران آتشخوار دلاوران ِ پاکباز و بیدار کشته ی زند ه گی اند از قبیله ی ما ه زده گان نه مرده خوران و شاهزاده گان |
