|
چند سروده از |
|
علی احمد زرگرِ زرگر پور
ابیات برگرفته ازمقاطع چند غزل همراه با دو رباعی و غزل
زر و زرگـر
به سنگ لعل وطن چشم دوختم زرگــر عقیق دل نــه در انگشت از یمــــن دارم * گر نشد زیور دل ساخته از سیم سخن زرگر از طبع طلا طرح مطلا بطلب * بیاور بکف زرگر اکسیر عشق که ســرتــا بپـــا زرنگــارم کنی * همچو زربگداختم در کوره هـــا زرگـــــرا لعــل مــذابـم میکـُشــد * شاید آن هدیه نگهداشت که شاندی زرگر از عقیق دل خوشرنگ بر انگشتر او * خواهم که قاب نرگس مستش بزرکشم زرگرامرا بشوخی اش از کار میکشد * خوش بود گر به چمن سروقدی حلقه ی زر با یکـــی نازنگــه از کـــف زرگــر گیـــرد * بیهوده زرگــــــرا به پی کیمیا مــرو این جوهرِ وفاست که پید ا نمی شود * خاطر ملول شد چو صبح سیه، مخوا زرگر زرِ سپید، زسیـــــم ِسیاه مـــا * زرگرا سر بدرآور زگـــــریبان سخن در طبعیت صفت ِ گوهر نایاب بگیــر * زرگر طلایه داری طرح طلا طلب سیم سخن برشته کشیدن گــــــذاشتیم * زرگر بخوان برفع بلا دفع چشم زخم آن اسم اعظم ِ که بزر در کشیده ایم *
فیروزه ی برگ
پائـــــیـزلباس سبــزه زرتاب نمود اطفال چمن را همه د رخواب نمود این زرگر ماهربطلا کاری خویش فیروزه ی بـــرگ رازر ِ ناب نمود
ذره ی عمــر
ای دیـــده روا مـــدار خــوابــم بــبرد تــوفنــده شــو ای سرشک کــآبم ببرد زرگر توچنان بزی که این ذره ی عمر از خـــاک ســــیه به آفتابـــم بـــبــــرد
***
باد خروشان
چون باد خروشان و رد ِ پای ندارم می نالم ونالیــــــدن چون نای ندارم پیچم به فضا د رنفس ِ صبح بهاران عطر گل عشقم به چمن جای ندارم ای سرو به آزادگی خویش چه نازی آزاده منـــم پا بـــه گــل ولای نــدارم مهتاب بتابـد بسـرم، وحشت ازین پس از سایه ی شبها و درو دای نــدارم ساز سخنم صوت دو روئی ننوازد دبــداب دهل، غیو غیو کرنای ندارم 10/1/1384
|
